Onze collectieve geschiedenis in Nederland

Fototentoonstelling ‘50 Jaar Onafhankelijkheid van Suriname’ verbindt generaties in Lelystad

5ab4012e 0d2d 4bfa b237 04a8a17dcc26

De opening van de fototentoonstelling ‘50 Jaar Onafhankelijkheid van Suriname’ in Gemeente Lelystad was een groot succes en bracht inwoners, bestuurders, vrijwilligers en bezoekers uit diverse gemeenschappen samen. De bijeenkomst stond in het teken van herinnering, verbinding en dialoog, waarbij de rijke geschiedenis en culturele diversiteit van Suriname centraal stonden.


Een bijzonder en symbolisch moment tijdens de opening was het doorknippen van het lint door kinderen tussen de 6 en 10 jaar. Daarmee werd op krachtige wijze de verbinding zichtbaar gemaakt tussen het verleden, het heden en de toekomst. Hun deelname onderstreepte het belang van het doorgeven van verhalen en historische kennis aan nieuwe generaties.


Wethouder Sjaak Kruis deelde zijn persoonlijke ervaringen en vertelde over zijn reis naar Suriname. Ook Teunis Ruiten, directeur van Bureau Gelijke Behandeling Flevoland, benadrukte het belang van boeken, kranten en persoonlijke verhalen als bronnen van kennis, bewustwording en maatschappelijke dialoog.

Tijdens de bijeenkomst stond ook het veelzijdige verhaal van Suriname centraal. Sahin Yildirim benadrukte in zijn bijdrage het belang van het vertellen van het volledige verhaal van Suriname. Daarbij ging hij in op het slavernijverleden, de periode van contractarbeid, de migratiegeschiedenis, de bilaterale relatie tussen Nederland en Suriname en het belang van ontmoeting, wederzijds begrip en verbinding tussen verschillende gemeenschappen. Volgens Yildirim is kennis van deze gedeelde geschiedenis essentieel om bruggen te bouwen tussen generaties en culturen.


De persoonlijke bijdrage van Lucia Fer maakte veel indruk op de aanwezigen. Daarnaast gingen panelleden Angela de Koning-Youn On, Florine Mathilda Kowid en Gerrit Nijhof in gesprek over vrijheid, identiteit en hun herinneringen aan het hijsen van de Surinaamse vlag tijdens de onafhankelijkheid van Suriname. De gesprekken zorgden voor herkenning, verdieping en waardevolle uitwisseling tussen de aanwezigen.
Onder de inspirerende leiding van dagvoorzitter Magdalena Charlot groeide de bijeenkomst uit tot een emotionele en betekenisvolle ontmoeting. Vrijwilligers, deelnemers in traditionele kleding en bezoekers uit verschillende culturele en etnische achtergronden droegen bij aan een warme sfeer waarin verbinding, trots en respectvolle dialoog centraal stonden.


Een speciaal woord van dank gaat uit naar Louise Dijkmans, medeauteur van het bijbehorende boek, en Asha Gaalman-Ghoerbien, fotograaf van de tentoonstelling. Ook de vele vrijwilligers, deelnemers en betrokken organisaties verdienen erkenning voor hun inzet en hun geloof in de kracht van ontmoeting en verbinding.
De succesvolle opening liet zien hoe geschiedenis, cultuur en persoonlijke verhalen mensen dichter bij elkaar kunnen brengen. Samen werden herinneringen gedeeld, nieuwe inzichten opgedaan en bruggen geslagen tussen generaties en gemeenschappen.


Expositie nog te bezoeken tot 3 juli
Geïnteresseerden kunnen de fototentoonstelling ‘50 Jaar Onafhankelijkheid van Suriname’ nog tot en met 3 juli bezoeken in Flevomeer Bibliotheek Lelystad. De expositie biedt bezoekers een unieke inkijk in de geschiedenis, cultuur en betekenis van 50 jaar Surinaamse onafhankelijkheid en nodigt uit tot reflectie, gesprek en verbinding.

fc8a451a 45fe 4e12 b36c 1793c6de8e86
d78e4b3c 8d88 47f7 bcd7 d19c8c31b7bf
31307e9b 7a47 421d 905a 82ae473a4eee
869d108f 2984 44b5 8712 9e637573eeb9
02f702c2 ef24 4168 ac7f 591f3abfe98f
490e391a 4d05 4ef5 83b7 0cad59459979

Marokko

Mohamedi El Banihiati naar de Bemuurde Weerd voor een ontmoeting

Met een groot pak onder de arm komt Mohamedi El Banihiati naar de Bemuurde Weerd voor een ontmoeting met zijn oude werkgevers Arnold en John Schat van bakkerij Do Schat. Samen kijken ze naar een filmfragment over de bakkerij in het begin van de jaren zeventig, toen daar veel gastarbeiders werkten. El Banihiati was hun eerste buitenlandse werknemer.

Leuke herinneringen worden opgehaald. Hoe hij begon als schoonmaker, al snel in de bakkerij gebak stond te maken en een eigen wijk kreeg om brood te bezorgen. El Banihiati vond bij hen niet alleen een baan, maar kon ook wonen boven de zaak. Een schilderij “de bakkerij” van Anton Pieck, dat daar hing heeft hij al die jaren bewaard. Hij wil het nu weer terug geven aan de familie Schat.

Turkije

Van arbeider tot politicus

Necati Genç (1932, Gümüşhane) werkte als medisch officier in Turkije. Tijdens zijn dienstplicht in Erzurum won hij medailles met skiwedstrijden. Zijn vader werkte als ambtenaar bij een postkantoor. Hij wilde graag studeren, maar kon geen studiebeurs krijgen. In Ankara volgde hij een vierjarige medische opleiding.

De avontuurlijke Necati Genç is waarschijnlijk de allereerste Turkse migrant in Nederland. Hij kwam in 1959 in Nederland wonen nadat hij vier jaar met een vrachtschip landmijnen naar Amerika, Canada, Engeland en Duitsland had gebracht. Genç was bovendien de eerste Turkse tolk en maatschappelijk medewerker in Nederland.

Fototentoonstelling ‘50 Jaar Onafhankelijkheid van Suriname’ verbindt generaties in Lelystad

Gastarbeiders uit Griekenland

Met de komst van Griekse gastarbeiders in de jaren zestig begon de Griekse gemeenschap pas echt te groeien. In 1966 sloten de Nederlandse en Griekse regering een wervingsverdrag, waarna Nederlandse bedrijven in Griekenland arbeiders konden werven. In de praktijk gebeurde dat overigens al vanaf 1961. Bedrijven zoals de Staatsmijnen, Royal Sphinx (Maastricht), de garenspinnerij NYMA (Nijmegen) en De Vries Robbé (Gorinchem) trokken toen op eigen initiatief naar Griekenland. Bovendien hadden België (1957) en Duitsland (1960) al eerder een officieel verdrag getekend, waardoor er ook een migratie van Grieken uit die landen naar Nederland op gang kwam. Wanneer het werk in de Belgische mijnen te zwaar werd, zocht men vlak over de grens naar betere omstandigheden.

Een grote concentratie Grieken ontstond in Utrecht, waar zij naar verhouding oververtegenwoordigd zijn. In de loop van de jaren zeventig openden de eerste Griekse restaurants hun deuren. Het land werd steeds populairder als vakantiebestemming, wat hun populariteit in Nederland deed toenemen.De meerderheid van de Grieken in Nederland komt uit de noordelijke gebieden Macedonië en Tracië. Alleen in de havenstad Rotterdam wonen ook Grieken van de eilanden en van de Peloponnesos. In de jaren zestig steeg het aantal Grieken door de arbeidsmigratie, totdat de oliecrisis daar een eind aan maakte.

Vanwege de toetreding van Griekenland tot de EU (1981) konden Grieken vanaf 1988 gebruikmaken van het vrije arbeidsverkeer van werknemers. Als gevolg daarvan neemt hun aantal in Nederland vanaf het einde van de jaren tachtig weer toe. In 2010 woonden er 14.241 Grieken in Nederland.

Algerije

Van arbeider tot politicus

Gino Scalzo gaat in 1963 aan de slag in de Nederlandse Kabelfabriek (N.K.F.) in Delft. Zijn broer werkt daar dan al.
Gino wordt op 26 april 1941 in de provincie Palermo op Sicilië geboren. Zijn vader heeft een boerenbedrijf. Als jonge man werkt Gino in de boerderij en in de bouw. Hij komt in Delft terecht na een moeilijke periode van werk en verblijf in Zwitserland en Duitsland.

Scalzo heeft zich op politiek en sociaal front altijd ingezet voor de zwakkeren in de samenleving, niet alleen voor migrantengroepen. Als in 1986 migranten voor de gemeenteraad mogen stemmen, wordt hij gevraagd zich kandidaat te stellen. Hij twijfelt. Hij heeft een voltijdbaan bij de NKF en daarnaast is hij landelijk voorzitter van de FILEF (Federazione Italiani Emigrati e Famiglie), lid van de Districtsraad en de Bondsraad, voorzitter van de bedrijfsledengroep FNV, lid van het landelijke adviesorgaan voor minderheden van de Industriebond en lid van de Commissie etnische groepen.

Daarnaast zit hij in een commissie die het partijbestuur en Tweede Kamerleden van de PvdA adviseert en in de begeleidingscommissie van de Sociale Raadslieden, een adviesorgaan van B&W in Delft.
Na 14 jaar raadslid te zijn geweest en met de komst van zijn eerste kleinkind in 2000, stopt Scalzo met het gemeenteraadswerk. Tot op de dag van vandaag is hij maatschappelijk betrokken.

Italie

Van arbeider tot politicus

Gino Scalzo gaat in 1963 aan de slag in de Nederlandse Kabelfabriek (N.K.F.) in Delft. Zijn broer werkt daar dan al.
Gino wordt op 26 april 1941 in de provincie Palermo op Sicilië geboren. Zijn vader heeft een boerenbedrijf. Als jonge man werkt Gino in de boerderij en in de bouw. Hij komt in Delft terecht na een moeilijke periode van werk en verblijf in Zwitserland en Duitsland.

Scalzo heeft zich op politiek en sociaal front altijd ingezet voor de zwakkeren in de samenleving, niet alleen voor migrantengroepen. Als in 1986 migranten voor de gemeenteraad mogen stemmen, wordt hij gevraagd zich kandidaat te stellen. Hij twijfelt. Hij heeft een voltijdbaan bij de NKF en daarnaast is hij landelijk voorzitter van de FILEF (Federazione Italiani Emigrati e Famiglie), lid van de Districtsraad en de Bondsraad, voorzitter van de bedrijfsledengroep FNV, lid van het landelijke adviesorgaan voor minderheden van de Industriebond en lid van de Commissie etnische groepen.

Daarnaast zit hij in een commissie die het partijbestuur en Tweede Kamerleden van de PvdA adviseert en in de begeleidingscommissie van de Sociale Raadslieden, een adviesorgaan van B&W in Delft.
Na 14 jaar raadslid te zijn geweest en met de komst van zijn eerste kleinkind in 2000, stopt Scalzo met het gemeenteraadswerk. Tot op de dag van vandaag is hij maatschappelijk betrokken.

Spanje

Spaanse arbeiders 50 jaar in Nederland

Vanaf de jaren ’50 kwamen de eerste gastarbeiders uit Spanje naar Nederland. De Spaanse migranten kwamen vanwege economische redenen maar bij een flink aantal speelde ook politieke redenen een rol. De meesten gingen naar Frankrijk, maar spoedig waren zij ook in Nederland te vinden. Daar werden zij vooral door grote bedrijven geworven, zoals Hoogovens vanaf 1958, in de mijnen, bij Philips Eindhoven, de Twentse textielindustrie, in de Rotterdamse havens en bij de Demka in Utrecht.

Het Franco-regime

In Spanje had Franco met zijn fascistische Falange-beweging zich stevig gevestigd. Hij werd actief gesteund door de Rooms-katholieke kerk. In de context van van de Koude Oorlog streed Spanje ook tegen het communisme. Er werden vier belangrijke Amerikaanse militaire bases in Spanje gevestigd. In feite was deze dictatuur hiermee een soort lid van de NATO. Op het einde van zijn regime probeerde Franco zijn steeds minder populaire bewind te redden. Onder meer door prins Juan-Carlos als zijn opvolger aan te wijzen. Dat kon omdat de monarchie nooit officieel was afgeschaft. De prins kreeg inderdaad de macht na de dood van de dictator in 1975, maar het pakte anders uit dan voorzien. Spanje werd namelijk snel een democratie in de vorm van een constitutionele monarchie. Tien jaar later sloot het land zich aan bij de EEG.