Op 19 augustus 1964, iets meer dan 60 jaar geleden, ondertekenden Nederland en Turkije een overeenkomst, waarin Turkse arbeiders werden uitgenodigd om in Nederland te komen werken. Terwijl er in 1960 ongeveer 200 Turken in Nederland woonden, hebben inmiddels ongeveer een half miljoen mensen in Nederland Turkse wortels. De overeenkomst van 1964 kan worden beschouwd als de spreekwoordelijke geboorteakte van deze Turkse gemeenschap in Nederland.
De eerste generatie Turken die naar Nederland kwam, heeft een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling en wederopbouw van Nederland, een land dat indertijd nog herstellende was van de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog. Onlangs had ik de gelegenheid om een bejaardentehuis in de provincie Yozgat te bezoeken, waar een aantal van deze eerste generatie Turkse Nederlanders hun pensioen doorbrengt. Ze vertelden me verhalen over hun komst naar Nederland 60 jaar geleden. Ik was onder de indruk van hun doorzettingsvermogen, hun veerkracht en van hun betrokkenheid bij zowel Nederland als Turkije. Deze eerste generatie heeft ontzettend hard gewerkt en daarmee een belangrijke bijdrage geleverd aan de verdere economische ontwikkeling van Nederland, terwijl ze tegelijkertijd de weg vrijmaakte voor volgende generaties.
Integreren in een andere cultuur en samenleving kan uitdagingen met zich meebrengen, of dat nu te maken heeft met taalbarrières, andere gewoonten of zaken als huisvesting en werkgelegenheid. Ondanks deze uitdagingen zijn Turkse Nederlanders vandaag de dag actief in alle lagen van de samenleving: van ondernemers en bankiers tot onderwijzers en artsen, van ontwerpers en verpleegkundigen tot parlementariërs en ingenieurs.
Iets wat Turkije en Nederland gemeen hebben, is onze sterke ondernemersgeest. Volgens Turkse statistieken is Nederland de grootste buitenlandse investeerder in Turkije en zijn er hier ongeveer 3000 Nederlandse bedrijven actief. Veel van deze ondernemers hebben Turkse wortels, waardoor ook zij weer een brugfunctie vervullen tussen de twee landen.
Als we terugkijken op deze 60-jarige geschiedenis is het duidelijk dat onze relatie uniek is, juist ook dankzij de intensieve persoonlijke contacten die op dagelijkse basis plaatsvinden. De vele mensen die zich verbonden voelen met onze beide landen zorgen ervoor dat we niet alleen een gedeelde geschiedenis hebben, maar ook een gedeelde toekomst. Zij zijn het levende bewijs van de blijvende vriendschap tussen onze landen.
