Utrecht – Een koffertje, een Arabisch-Frans woordenboek en een ticket naar Stockholm. Meer had Mustapha Slaby niet bij zich toen hij in 1966 als 24-jarige naar Nederland kwam. “Het was hier zo mooi en gezellig, dat woord is niet eens te vertalen”, zo vertelt hij over het land waar hij zich vestigde en van ging houden. Vandaag vertelt hij er samen met Sahin Yildirim over op een Utrechtse basisschool.
In groep 8 van ‘De Schakel’ in de Utrechtse wijk Overvecht heeft het merendeel van de kinderen een migratie-achtergrond. Zo vertelt de 11-jarige Amin dat zijn ouders in Marokko zijn geboren. De moeder van Tahirou komt uit Ivoorkust, zijn vader uit Burkina Faso. De kinderen beantwoorden enthousiast de vragen die Yildirim de klas voorlegt over migratie, cultuur en erfgoed.
Wereldburger
Sahin, kind van migrantenouders, en de nu 83-jarige Mustapha vinden het belangrijk om over hun ervaringen te praten. “Als ik kijk naar de media en hoe ik aan de kant wordt gezet als vieze Turk dan denk ik joh, wie ben ik nou eigenlijk?”
Ook vroeg hij zichzelf lange tijd af wat hij nu was: een Turk of een Nederlander. “Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat ik een wereldburger ben. Het maakt niet uit wat je geloof, seksuele aard of huidskleur is. Het gaat om persoonlijke kwaliteit.”
Zelf werkte Slaby in een hotel, een supermarkt en als afwasser. Zijn kinderen schopten het tot ambtenaar en acteur. De Marokkaan kwam naar Nederland, omdat er in Marrakesh geen universiteit was. De enige andere optie die over leek te zijn was het leger. “Maar dat wilde ik niet.” Vervolgens kwam hij in Nederland in gastarbeiderpensions terecht waar ze met z’n velen in stapelbedden op één kamer lagen. “Dat leek wel het leger.”
Iedereen gelijk
Door zijn persoonlijke verhaal aan de basisschoolleerlingen te vertellen, hoopt hij kinderen te inspireren en ze te laten zien dat alles mogelijk is. “Ik wil ze leren dat alle mensen op aarde gelijk zijn. Er is niet één boven de ander.”
Zijn eigen jongste kind stelde hem onlangs voor om alsnog een keer naar Zweden te gaan. Het land waar hij, toen hij vertrok uit Marokko, ooit naar op weg was, maar nooit bereikte. “Dat moeten we nog een keer doen”, vertelt hij zijn jonge toehoorders glimlachend.
